Onze dappere krijger...

Vele gesprekken zijn gevoerd, gister en vandaag... met ons... met Tony... De blijdschap die we 'moeten' zouden voelen over het goede resultaat van zijn hartje wordt helaas overschaduwt... Al zijn we natuurlijk wel enorm dankbaar... want wie had het nu gedacht dat er nú al over naar huis gaan wordt gepraat?! Nou wij niet!! Maar zelfs het instellen van de bloedverdunners gaat best goed... Er zijn niet al te grote verschillen... En tja... de echo zag er ook écht heel goed uit! De ECG vertoonde natuurlijk nog wel zijn hypertrofische linkerkamer maar verder OK... Het enige wat hij blijft hebben is verhoging (wat wel een beetje angstig blijft i.v.m. bacteriën 'die het fijn vinden om op zijn klep en prothese te gaan zitten')...

Maar ja dan is er nu helaas de complicatie van het middenrif... Wij zijn er inmiddels al wel al wat meer vertrouwd mee geraakt... Maar het is natuurlijk gewoon zo ontzettend triest... Maar ook is het enige wat we weer kunnen doen is afwachten en zien of Tony hier last van heeft/krijgt én of de zenuw zich hersteld... Op het moment is Tony zo ontzettend uitgeput door én de operatie én hij had natuurlijk ook een hele slechte conditie ervoor dat revalidatie sowiezo héél lang zal gaan duren... En of hij echt veel last zal krijgen van de beperking van het middenrif dat kunnen we pas echt zien als hij inspanning kan gaan leveren en dat is iets wat hij nu nog helemaal niet kan... We hopen een beetje dat wanneer hij zich wat meer kan inspannen de zenuw misschien al wat is herstelt ;)  Wishful thinking ;)

We laten het maar wéér gebeuren... Geduld is wat we nodig hebben... En geluk... Want wat als het zich niet herstelt... Wat als deze middenrif complicatie hem zal hinderen in het revalideren... Hij had zo'n zin in de toekomst... en wij ook... Het wordt echt een hele lange zware onzekere weg... We zullen een hele lange adem nodig hebben... Maar tuurlijk gaan we ervoor en natuurlijk houden we de moed erin... Maar vol vertrouwen en superblij en opgelucht naar huis... dat nou net (weer) effe niet...

Maar natuurlijk zijn we wel enorm dankbaar dat onze lieverd nog steeds is wie hij was... een ontzettend lieve wijze dappere krijger... maar met nu een goede motor zoals onze lieve cardio dat zei ;)