"Mijn lichaam wil voor 100%..."

Na de Mic-Key-Button plaatsing heeft dé verandering plaatsgevonden waar we op gehoopt hadden... want... op 22 oktober kreeg onze SuperHero Tony weer zijn eerste EMDR sessie... Dit nu ter voorbereiding op zijn volgende hartoperatie...

 

Tony heeft nu zelf aangegeven dat het nu écht niet 'goed genoeg' meer is... En dit is waar wij met z'n allen (2eneenhalf jaar) op hebben 'gewacht'... Zo mooi en dankbaar dat het zó kon gebeuren... Op zijn tempo... Op het moment dat hij denkt dat het weer 'aan kan'... (Waar een jaar lang wekelijkse (trauma)therapie al niet goed voor is ;)
 

Nu heeft Tony vorige week (27-10) ook weer zijn grote cardiologische controle gehad en dit keer mogen we, zoals we al een beetje verwachtte, niet als de voorgaande keren voor 3 maanden wegblijven... Het wordt tijd voor zijn 6e hartoperatie... Tony heeft zoals ik al eerder schreef natuurlijk zelf de grootste stap gemaakt in dit proces door te vertellen dat het nu ook voor hem niet goed genoeg meer is, het altijd moe zijn wordt hij nu echt beu, ook omdat hij toch wel merkt dat hij echt wel achteruit gaat... Dus nu gaat de cardiologe weer de touwtjes in handen nemen zei ze heel verstandig... Tony zal morgen (5-11) of volgende week dinsdag, ligt eraan of de chirurg aanwezig is, besproken worden door het team... Daarna gaat zij in gesprek met zijn therapeute en dan zal gekeken worden, nadat er een beetje duidelijk wordt hoe lang hij nog nodig heeft voor zijn psychische voorbereiding, wat en wanneer de volgende stappen gezet kunnen gaan worden... Het is niet zomaar een operatie plannen, voorafgaand zal er ook nog een hartkatheterisatie plaats gaan vinden (zijn 9e, om maar even met getalletjes te gaan gooien) om zijn long(bloed)druk goed te meten want, waar ik al bang voor was, is zijn longdruk in zijn enige goede werkende (rechter)long hoger aan het worden :(  Ook zal er waarschijnlijk nog een MRI gemaakt moeten worden om goed de grootte te kunnen meten van de klep en aortaboog die hij 'in het kunst' zal gaan krijgen...

 

Gelukkig konden we na dit toch wel mooie gesprek nog even bij zijn therapeute terecht om even te 'luchten'... dit deed ons beiden erg goed...

We gaan ervoor, stapje voor stapje, met begeleiding van alle kanten... Want jeetje wat wordt er goed naar ons geluisterd en wat wordt er goed gehandeld! Zo dankbaar voor dit alles! Dat dit zo mogelijk was en is!!! We gaan met zijn allen zorgen dat we goed voorbereid zijn op wat er komen gaat.... Het zal een heuse beoefening worden om niet meegesleurd te worden met de vreselijke herinneringen van eerdere operaties die natuurlijk weer bovenkomen in hun volle geur én kleur en ook zal het een heuse beoefening worden om niet al vooraf te gaan bedenken wat de toekomst zal kunnen gaan brengen met alle angst die hiermee gepaard gaat... Tuurlijk mag het er allemaal zijn, maar het hoeft ook niet... gelukkig is die keuze er om 'ze' gewoon voorbij te laten gaan... En hier gaan we met alle kracht en energie aan werken... om zo sterk en fris mogelijk aan de start te verschijnen...