Een jaar niets geschreven op Tony's blog... En dat is niet omdat er niets gebeurd is... want dat is zeker niet waar! Er is super hard gewerkt! Tony is vorig jaar begonnen, na zijn PEG-sonde plaatsing, aan traumatherapie. Dit omdat wij zagen bij die opname en ingreep dat alles echt traumatisch voor hem was geworden... Ook gaf hij dit duidelijk aan; hij wilde niets meer! Het was zoals het nu was GOED genoeg... ondanks dat hij nog steeds zo vaak zo moe was en eigenlijk nog steeds een hartoperatie moest ondergaan...
Hij kreeg in het begin EMDR om de laatjes in zijn hoofd die openstonden en waar de troep uitpuilde op te ruimen zodat ze weer dicht konden...
http://www.psycho-trauma.nl/emdr.htm
De therapie liep over in 'gewone' praatuurtjes... ieder dinsdag gingen we weer... en dat nu al een jaar lang.
Terwijl Tony bij zijn therapeute was praatte ik met de medisch maatschappelijk werkster die hoort bij de afdeling cardiologie. We praatten vooral over hoe we het voor Tony beter konden doen. En mijn enige vraag was eigenlijk dat ik graag wilde dat het verplegend personeel maar ook de artsen die met Tony te maken kregen even stil stonden bij wat Tony allemaal al had meegemaakt en dat hij hierdoor getraumatiseerd was geraakt en dat hij nu een jaar lang zó ontzettend hard heeft gewerkt om het allemaal weer beter aan te kunnen! Dus... enige wat ik vroeg was of zij met volle aandacht bij hem konden zijn!
En ook hadden we het over wat er niet goed was gegaan, waar Tony maar ook ik last van hadden gehad enz. enz.
Dat het geholpen heeft hebben we vorige maand ondervonden! Tony zijn PEG-sonde moest vervangen worden door een Mic-Key-Button;
Dit is de PEG-sonde;
En dit is de Mic-Key-Button;
En op een gegeven moment zei Tony; we gaan ervoor! Wij zagen het als een generale repetitie... De medisch maatschappelijk werkster ging met de pedagogisch medewerkster van de afdeling (die Tony ook heel goed kent) praten met het afdelingshoofd en onze wensen werden op tafel gelegd... Ook hebben Tony en ik alles verteld bij het anesthesie spreekuur, waar ook heel goed geluisterd werd! En natuurlijk was er ook door de medisch maatschappelijk werkster met de behandelend arts uitvoerig gesproken!
Nou op de dag van de opname (25 september 2013) merkten we het meteen! Wat een ontvangst! We kregen zelfs voor deze mini-opname een box alleen (wat onze wens was)... De verpleging leek ontzettend goed op de hoogte zo-ook de zaalarts én assistent! En natuurlijk kwam het afdelingshoofd ook nog langs, een vrouw die wij inmiddels al 11 jaar kennen...
De pedagogisch medewerkster kwam nog even alles met hem doornemen en Tony gaf aan wel alvast op de uitslaapkamer te willen kijken want daar is hij alleen maar als hij slaperig is... (omdat Tony als eerste aan de beurt was (wat onze wens was, zodat hij niet te lang in spanning hoefde te zitten) moesten we in de uitslaapkamer wachten omdat om 8 uur de wachtruimte waar je normaal wacht om naar de operatiekamer te gaan te klein was doordat er dan 8 kinderen tegelijk komen)
Nou de PMW gebeld naar de operatieafdeling en het was OK... daar ging hij op zijn step (zijn vervoermiddel als hij niet ál te moe is, dit is voor hem véél minder vermoeiend dan lopen...). En... het was goed gegaan! Hij vond het fijn om te zien!
's Avonds kwam er iemand vragen of Tony op de radio wilde... Nou dat wilde hij wel...
De verdere avond was relaxed... heerlijk filmpje gekeken en spelletjes gedaan én... olijven gegeten...
De volgende ochtend wilde hij vroeg wakker gemaakt worden... een half uur voordat de verpleegster kwam om de verdovende 'Toverzalf' op zijn handen te smeren... Het was een mooie ochtend... we hebben de zon op zien komen...
Toen was het tijd om naar boven te gaan... oh... wat deed hij het toch goed! We waren er als eerste... en hij werd nog flink op de proef gesteld, wat ik hem ook zei, want... wat duurde het lang... de anderen werden allemaal langzamerhand opgehaald... maar nog steeds was Tony best relax... we hebben gewoon geklets én ik mocht zelfs een foto maken (dit is ook zo anders, bij de plaatsing van zijn PEG-sonde mocht ik geen énkele foto maken...)
Hij ging als laatste naar de operatiekamer... waar hij onder narcose gebracht werd... Het ging natuurlijk weer anders dan verteld, en op het eind, toen hij al zijn zuurstofkapje op had zag ik zijn hartje toch wel heel snel kloppen... Maar oh wat deed hij het goed zeg!! En het team ook want ze wisten er allemaal van... vandaar dat hij als laatste opgehaald was, ze hadden hem nog goed doorgesproken... Na een korte tijd was mijn mannetje in slaap gebracht... voor de 16e keer...
Maar deze keer kwamen er tranen van blijdschap bij mij... wat een opluchting... wat ging het goed... Ik was zo trots op mijn dappere krijger!!! Wat een overwinning!!!
Hij was het eerste uurtje wel heel stilletjes... maar toen de pedagogisch medewerkster bij hem kwam kijken kwamen de praatjes ;) en wat was ook zij trots op hem... zoals iedereen!!
Ook mocht zijn nieuwe Mic-Key-Button op de foto... voor Facebook!!
Wat een positieve ervaring! Wat een goede generale repetitie was dit zeg!! Zo dankbaar voor alle medewerking! Want... het kan dus allemaal wel hè!!!
Wordt snel weer vervolgt... dat beloof ik...
Voor nu lieve groeten van ons!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten