Wachten...

Het 'wachten op' was vanmorgen voor Tony een stuk lastiger dan 7 weken geleden... Er was flink wat spanning en er waren toch ook wat tranen...
Ze kwamen op de uitslaapkamer, waar we moeten wachten om opgehaald te worden om naar de okruimte te gaan, vast zijn infuus prikken, dat was wel fijn... Maar toch werd hij weer als laatste daar opgehaald... En ook in de catheterisatie-ruimte duurde het erg lang... Wel was er een bekend gezicht van de poli, een hele lieve assistent, dus dat was een erg aangename verassing!
Maar... toen het er dus weer op aan kwam was Tony weer zo sterk om zich toch weer over te geven.. Ik zag een Tony die zóó ontzettend zijn best deed om zijn kalmte te bewaren!!! Zo ontzettend dapper weer van hem!
Een heuse beoefening... Iedere keer weer voor ons beiden ;)

Nu wachten... Er is gelukkig al bijna 2 uur om... Want die lege plek op zijn kamer, die went nooit...